Hof en Stront

Achteraan in de tuin, stond er tot voor gisteren een taak op mij te wachten: de compostbak van de vorige eigenaar. Gevuld met gelijke delen keukenafval, snoeisel en hondenstront. Ik weet niet zeker of jullie iets van composteren kennen, ik in ieder geval niet, maar wat ik wel weet is simpel: dat moet leven. Daar moeten pieren in zitten, kleine beestjes doorkruipen,... enzovoort. Je krijgt daar zo'n haak bijgeleverd om de inhoud op te luchten en er voor te zorgen dat het boeltje niet begint te stinken. De vorige eigenaar had het daar zo niet mee, zodat de inhoud van mijn compostbak een soort van gelatineuze klomp biomassa geworden was, waar je met de beste wil van de wereld de aarbeien niet meer mee kon bemesten. Daarnaast stond hij ook niet al te stabiel op zijn grondplaat, met als gevolgd dat we hem niet konden verplaatsen. Aangezien de container na twee weken een doorn in mijn oog, een angel in mijn zij, een smet op mijn verder (zo goed als) vlekkeloze pelouse, moest dat ding dus weg. Gisteren heb ik dan het oude hondenhok afgebroken, de bakstenen die de vloer opmaakten netjes weggestapeld om vervolgens een gat in de grond te graven dat qua diepte overeenkwam met de hoogte van mijn schouders. Nen diepe put dus. Toen ik daarmee klaar was en met het overkappen wilde beginnen, moet ik toegeven, was de moed me helemaal ontglipt. Gelukkig was Benny daar om me een handje toe te steken en vooral mijn moraal er terug boven op te krijgen. Het kappen was redelijk snel geregeld en het dichtgooien nog meer. Vanavond de hoge druk reiniger erop, de rest van de aarde uitvoeren en dan kan er weer een item van onze to do lijst gestreept worden. Volgen de week: de smis en de zandbak!

Middagpost

Ooit al gehoord van Processierupsen? Wij wel. De laatste twee weken kon je me gemakkelijk aan de zijkant van ons huis vinden, starend naar de gigantische coniferen die de zijkant van onze hof ontsieren, op zoek naar voorgenoemde snoodaards. De vorige eigenaar had ons verteld dat er twee jaar geleden een kolonie van eerder vermelde rabauwen zich koning had gemaakt van de daarnet vermelde sappigheid. Mijn logischerwijze kritische reactie werd door de voormalige eigenaar afgedaan als een grauwe onderschatting. Er was namelijk kalk aan te pas moeten komen. Kalk. Nu, de meest afdoende manier om processierupsen te bestrijden (en ik mag me op het theoretische vlak hiervan gerust reeds een expert noemen) is tweedelig: wegzuigen en wegbranden. Respectievelijk als ze nog klein zijn en net voor ze gaan verpoppen (ze zijn dan ook het gevaarlijkst.) De brandharen van deze struikrovers zijn voorzien van mierenzuur en een weerhaakje en zijn daarbovenop ook nog eens microscopisch klein. Het gevolg hiervan is dat ze gemakkelijk door de wind kunnen meegevoerd worden met chaos, anarchie en het algehele verval van normen en waarden als gevolg.
Ik overdrijf natuurlijk. Je krijgt er stevige uitslag van, die ongeveer twee weken duurt, maar verder valt het blijkbaar best mee.
Waarom nu die kalk? Bjorn, de vorige eigenaar vertelde me dat ze de coniferen zouden afbranden om de tot bloedens toe vermelde schobbejakken te verdelgen. Het gevolg daarvan had zonder twijfel een huisvormige fakkel geweest. Vandaar dus die kalk, branden was geen optie.

Ik heb ondertussen al vele soorten rupsen gezien, maar tot nu toe waren het enkelingen, nooit de terroristische stoeten die google me beschrijft. Daar komt ook nog bij dat het soort processierups dat zijn intrek neemt in coniferen nog nooit is waargenomen in West Europa. Dat zal door al die kalk komen.

To Do

Het is eigenlijk een hoop nonsens, maar het is toch leuk om dingen af te kunnen strepen. Van verbouwen tot PMD buiten zetten, hier is ons to do lijstje!

BBQ'en met Sam en Gino

Om een of andere reden werkt de combinatie Sam/Gino/digitale camera elke keer weer.

I give you: The Lord of the Flame

Gel in de emmer

Ik weet niet zeker meer of ik het ooit gepost heb en ik ben een beetje te lui om het te gaan opzoeken. Hierbij the day after ons trouwfeest. Mijn vader en ik komen over het algemeen uitstekend overeen, maar tijdens de gebeurtenissen op dit filmpje hadden we allebei een kater, niet teveel geslapen en zaten we tot aan onze ellebogen in de haargel.

Foto van de maand

Ik weet het, ik weet het. Ik blog ni zo overtuigd meer als in het begin, maar in my defense, het is nogal druk geweest de laatste tijd. Ik heb erg blij gras. Dat zorgt ook voor wat tijdverlies hier en daar. Mijn gras is zo blij dat ik ze hoor groeien als ik mijne rug draai: "Snel! Hij kijkt niet! Gnnnnnnnnnnn!"

Anywayz, foto'tje van de maand zijn Sandrine en Kristin toen ze met Gino is komen BBQ'en. Ze had Flan gemaakt waar ik nog twee dagen van gegeten heb. Met een soeplepel.

Mijn grasmachien

Toen we ons huis kregen, nu twee weken geleden, kregen we daar ook een hof bij. Een hof die tot dan toe schandelijk slecht was onderhouden. Om het tij (lees oerwoud) te keren (lees te bedwingen) heb ik het tweede weekend dat we hier waren een splinternieuw grasmachien van Brill gekocht. Naft, Briggs&Stratton motor, zelftrekker, centrale maaihoogte instelling, warp drive the works. Ik had niet gedacht dat ik het in me had, maar ondertussen bevestigt Kristin het ook: ik zou wel eens groene vingers kunnen hebben. Shit man, wie had dat ooit gedacht.